Sinds Pipette haar eerste stap door het portaal had gezet,
leek het atelier bezield door een nieuwe energie.
De menselijke voorwerpen trilden zachtjes.
De kaars van de Heilige Lucia verspreidde een constante gloed.
Zelfs de Hollandse wind was rustiger geworden.
Maar die nacht…
veranderde er iets.
Heel langzaam.
Bijna onmerkbaar.
Als een vlammetje dat dooft.
Pipette zag het als eerste.
De lichtgevende muts – het allereerste voorwerp uit de mensenwereld –
knipperde niet meer.
Haar kleine lichtjes pulseerden nauwelijks nog,
als een vermoeid hart.
— "Dat is vreemd… Hij is nog nooit zo zwak geweest", fluisterde ze.
Groubelin raadpleegde het Magisch Kompas.
De naald trilde.
Niet uit paniek.
Met aarzeling.
Alsof ze niet meer wist waar ze heen moest wijzen.
Ludo klemde zijn kaken op elkaar.
— "Het portaal… het verliest zijn licht!"
Inderdaad:
barnsteen, zilver, roze…
alle kleuren waren flets geworden.
De halo gloeide nog wel,
maar als een ster verscholen achter een te dikke wolk.
Rudolf stond rechtop,
maar zijn rode neus wankelde.
Een primeur.
Een zware ongerustheid versluierde zijn ogen.
— "De menselijke magie verzwakt", mompelde hij.
"Misschien is de nacht te lang voor hen.
Of zijn ze het vergeten… voor heel even."
— "Wat vergeten?" vroeg Pipette buiten adem.
— "Waar het licht vandaan komt", antwoordde Rudolf.
"Soms is een zucht van vermoeidheid genoeg,
een te sombere dag,
en zelfs mensen kunnen de glans van hun tradities verliezen.
Dan aarzelt het licht.
Zelfs hier."
Plotseling,
ging de kaars van de Heilige Lucia uit.
Alsof ze door een onzichtbare hand werd uitgeblazen.
Een zware stilte viel over het atelier.
De nacht leek totaal.
Compleet.
Alsof ze alles wilde bedekken.
Ludo fluisterde:
— "Als het menselijke licht dooft…
hoe vinden we dan de muts van de Kerstman terug?"
Rudolf antwoordde niet.
Voor het eerst,
wisten zelfs de rendieren het niet meer.