De nacht was gevallen over de Noordpool, een diepe en stille nacht waarin elke vlok leek te zweven, alsof hij in de tijd was stilgezet.
Rondom de tablet hadden de elfjes zich gefascineerd verzameld. Het kleine lichtgevende cirkeltje dat de poort vormde, trilde zachtjes, alsof het riep.
Rudolf had zijn kop door het raam van de werkplaats gestoken.
Hij fronste zijn neusvleugels, geïntrigeerd.
— "Ik ruik iets... een warmte... maar niet de onze."
Pipette raakte de rand van de cirkel aan.
Het beeld verscheen, eerst vaag, daarna steeds scherper.
Ze zagen een verlicht mensendorpje.
Ramen versierd met gouden sterren, kaarsen op de vensterbanken, lichtbogen van hout die een zachte gloed verspreidden.
Een vleugje warmte leek door de poort naar binnen te stromen en zich tot in de werkplaats te verspreiden.
Ludo fluisterde vol verwondering:
— "De mensen maken zich ook klaar voor Kerstmis... maar met zoveel licht."
Groubelin knikte met zijn ogen toegeknepen.
— "En ik zie mutsen... heel veel mutsen. Misschien dat sommige wel aanwijzingen bevatten."
Plotseling trok een voorwerp te midden van de lichtjes al hun aandacht.
Een rode muts.
Maar geen gewone muts: deze gaf licht.
Niet zoals een lantaarn, noch als een lichtsnoer.
Hij fonkelde met een levendige glans, alsof er kleine sterretjes in de stof verweven zaten.
Pipette sperde haar ogen wijd open.
— "Maar... wat is dat voor een ding?! Het beweegt uit zichzelf!"
Ludo, gefascineerd, kwam nog iets dichterbij.
— "Het is vast een menselijke muts... die zijn eigen licht bevat."
Groubelin schraapte zijn keel.
— "Het is geen wezen, nou ja... het is een menselijk voorwerp."
Toch liep Rudolf al naar de poort, zijn neus verlicht.
— "Dit voorwerp draagt een licht. Niet dat van de Noordpool... maar een menselijk licht.
Een feestelijk, vrolijk licht... een licht dat aangaat wanneer mensen glimlachen."
Dit idee raakte hen diep.
Een licht dat reageert op vreugde... wat een vreemd en wonderlijk concept.
Pipette boog voorover, haar hart klopte in haar keel.
— "Maar waarom krijgen we deze als eerste te zien?"
Een lauw briesje ging door de poort.
Het rode geknipper werd intenser, als een uitnodiging.
Groubelin observeerde de stof aandachtig.
— "Hij lijkt niet precies op de muts van de Kerstman... maar hij draagt iets in zich. Een feestelijke energie. Een afwachting."
Ludo stak schuchter zijn hand op.
— "Misschien... misschien hebben de mensen geprobeerd hun eigen magische muts te creëren? Geïnspireerd door die van hem, maar dan met hun eigen licht?"
Pipette voelde haar wangen gloeien.
Zo’n idee had iets heel moois: mensen die proberen magie na te bootsen met hun handen, hun tradities en hun creativiteit.
Rudolf knikte langzaam.
— "We moeten meer te weten komen.
Deze lichtgevende muts is niet de onze... maar hij zou ons kunnen leiden naar degene die dat wel is."
De gouden halo trilde opnieuw, ditmaal krachtiger.
De poort leek zich klaar te maken.
De weg opende zich.
En het allereerste Quello-product had zojuist een nieuw pad getrokken.