Sinds de lichtprocessie van Sint-Lucia was er iets veranderd in de werkplaats van de Kerstman.
Het licht leek wat langer te blijven hangen, alsof het aarzelde om plaats te maken voor de nacht.
Pipette voelde nog steeds de warmte van de kaarsen op haar huid, als een herinnering die niet vervaagt.
Rudolf observeerde het portaal in stilte.
— „Het menselijk licht heeft hier iets achtergelaten…”, mompelde hij.
„Een spoor. Een aanwezigheid.”
Ludo fronste zijn wenkbrauwen.
— „Een aanwezigheid? Hoe kan een licht… blijven?”
Groubelin sloot zachtjes het kleine houten doosje waar de kaars in rustte die de dag ervoor was gevonden.
— „Misschien was het niet zomaar een kaars. Misschien kwam het licht… van iemand.”
Niemand sprak die naam uit.
Maar in de lucht hing nog steeds een geur van kruiden, chocolade en sinaasappel.
Een geur van Sinterklaas… als een knipoog achtergelaten op de voorbijgang, onzichtbaar maar heel reëel.
Plotseling kwam het portaal weer tot leven.
Niet met een gouden licht, zoals de voorgaande dagen, maar met een witte glans.
Puur.
Helder.
Bijna zilverachtig.
Er verscheen een venster.
Verder weg.
Hoger gelegen.
De elfen ontdekten een landschap dat ze nog nooit hadden gezien:
een besneeuwde berg, een dorp genesteld aan de voet van een majestueuze piek, lichtjes die aan de chalets hingen en een heldere hemel waar een ijzige bries doorheen trok.
Pipette haalde zachtjes adem.
— „Het is Europa… maar zuidelijker.”
Rudolf knikte.
— „De Alpen. Oostenrijk, Zwitserland… misschien Noord-Italië.”
Een menselijk silhouet liep toen door het beeld, ingepakt in een lange jas.
Op zijn hoofd een dikke muts met grof breiwerk, die zijn eigen warmte leek vast te houden.
Ludo boog zijn hoofd.
— „Het lijkt wel alsof hij… warmte draagt.”
Groubelin glimlachte.
— „De mensen hebben hun eigen manier gevonden om de kou te bestrijden. Ze breien harnassen van zachtheid.”
Het licht van het portaal pulseerde zachtjes.
Pipette voelde dezelfde goedheid als die van Sinterklaas: een aanwezigheid die bestond uit zachtheid, discreet en geruststellend, bijna als een beschermer.
De menselijke tradities bleven hen leiden.
En het pad voor hen kwam weer een stap dichterbij.