Op de ochtend van 25 december,
baadde de werkplaats in een zeldzame vrede.
Geen gemompel meer,
zelfs het vertrouwde gekraak van de planken onder de voetstappen van de elfjes was verdwenen.
Alles sliep.
Alles rustte.
Alles ademde zachtjes.
De voorwerpen uit de mensenwereld —
de bivakmuts, de muts met kabelpatroon, de kaars, het lichtje van Sint-Lucia,
rustten kalm op tafel,
alsof ze eindelijk hun plek hadden gevonden.
In het midden,
op de exacte plek waar de muts van de Kerstman de avond ervoor had gelegen,
wachtte een briefje.
Niemand had de deur gehoord,
of de inkt zien drogen.
Op het papier,
simpelweg:
« Vrolijk kerstfeest.
Het licht keert altijd terug. »
Pipette werd als eerste wakker.
Ze las de woorden,
en glimlachte daarna geruisloos.
Ze begreep het.
Het was geen magie van de Noordpool,
noch menselijke magie.
Het was de magie die de twee werelden samen hadden geweven:
die van de draad die niets kan doorsnijden,
niet de kou,
niet de wind,
noch de langste nacht van de winter.
De elfjes sliepen nog.
De rendieren ook.
Maar het licht, dat,
was wel degelijk wakker.
En Kerstmis kon beginnen!