De drie elfen bleven een hele tijd voor het verlichte scherm staan, gefascineerd door wat ze ontdekten. De site leek zachtjes te ademen, alsof hij wachtte tot iemand hem zou aanraken, verkennen of durven betreden. Pipette liet haar vinger nog eens over het scherm glijden en er verschenen nieuwe pagina's, geordend als mysterieuze deuren.
Er waren categorieën met vreemde namen:
"Bonnets & Beanies", "Cagoules & Balaclavas", "Headbands", "Bien-être & Nuit".
Hele collecties aan stoffen, vormen, kleuren... alles gerangschikt met een precisie waar elke archiefelf bleek van zou wegtrekken.
"Het is... een online winkel", fluisterde Pipette, onder de indruk van deze immateriële architectuur.
"Een wat?" vroeg Ludo verbaasd.
"Een winkel die bestaat... zonder muren", legde ze zachtjes uit, alsof ze een oud geheim onthulde.
Groubelin knipperde met zijn ogen.
"Hoe kun je daar dan naar binnen? Via magie?"
Ze bleven verder verkennen, hun vingers gleden schuchter over het scherm. En plotseling begon een knop iets feller te schijnen dan de rest.
Toevoegen aan winkelmandje.
Groubelin deinsde achteruit.
"Wacht! Als we daarop klikken... vallen we dan in een reuzenmand?"
Pipette rolde zachtjes met haar ogen.
"Nee, toe nou... dat betekent gewoon dat je iets kiest. Het is alsof je een muts in een mandje legt. Niets meer."
Ze bleef toen hangen bij de afbeelding van een rode muts met pailletten.
Hij deed vreemd genoeg denken aan die van de Kerstman, maar er was iets anders: hij leek minder magisch, feestelijker, menselijker. Toch straalde er een warme zachtheid van uit, een lichtglans die niet onderdeed voor de werkplaatsen op de Noordpool.
Een idee begon te fonkelen in de geest van Pipette, eerst zwak als een vlammetje, maar al snel steeds helderder.
Wat als Quello de sleutel in handen had om Kerstmis te redden?
De Quello-kerstkalender gaat morgen verder, met een hoofdstuk waarin magie en de wereld van de mensen nog wat meer met elkaar verweven raken.