Op de avond voor Sint-Lucia leek de Noordpool zijn adem in te houden.
De nacht was er dieper dan normaal, zacht en fluweelachtig, alsof ze zich voorbereidde op iets belangrijks.
Zelfs de wind was gaan liggen en liet het atelier achter in een bijna gewijde stilte.
De elfen hadden zich rond de tablet verzameld, maar voor de eerste keer was zij het niet die de kamer verlichtte.
Een subtielere gloed zweefde door de lucht, een verwachting die bestond uit kalmte en tederheid.
Rudolf observeerde de lucht, zijn neus lichtjes glinsterend.
— "Vanavond wordt de nacht groter", zei hij zacht.
"En morgen zal het licht zingen."
Pipette begreep het niet echt, maar ze voelde iets.
Een ongebruikelijke vrede.
Een kou die niet langer beet, alsof ze op iemand wachtte.
Groubelin raadpleegde het Magische Kompas.
De naald draaide niet zoals gewoonlijk, maar richtte zich voorzichtig omhoog,
alsof ze op zoek was naar een specifieke ster.
Ludo had een vreemd detail opgemerkt.
Aan het eind van de tafel was een klein houten kistje uit zichzelf opengegaan.
Binnenin lag een minuscuul kaarsje, dun als een lichtstraal.
— "Wij hebben dat er niet neergelegd… toch?"
Pipette schudde haar hoofd, gefascineerd.
— "Nee… ik denk dat het een teken is."
Rudolf kwam dichterbij, met een diepe blik.
— "De mensen in een land niet ver hier vandaan maken zich klaar om door de nacht te lopen met kronen van vlammen.
Zij dragen het licht om de schaduw te verdrijven.
En wij… wij zullen dat licht moeten volgen."
Een huivering trok door de elfen.
Ze voelden dat er iets in de lucht hing.
Niet zomaar een aanwijzing dit keer, maar een heel feest, drager van een andere magie.
Morgen zou het portaal hen een feest tonen dat ze nog nooit hadden gezien.
Een feest gewijd aan het licht in de langste nacht.
De nacht… waarin de magie begint.