Sinds ze de oorwarmers in handen hadden gekregen, verlieten de elfjes de tafel niet meer.
Het voorwerp had in de werkplaats een bijzonder gevoel achtergelaten: een zachte vrede, een warme stilte, alsof mensen met hun handen tederheid konden maken.
Die ochtend lichtte de poort opnieuw op.
Maar dit keer geen goud, geen wit, geen rood.
Ze vulde zich met een barnsteenkleurig licht.
Een warme helderheid, honingkleurig, die op niets leek wat ze tot nu toe hadden gezien.
Pipette kwam voorzichtig dichterbij.
Het Magische Kompas trilde lichtjes, een teken dat wat ze gingen zien afkomstig was uit een plek vol oude tradities.
Toen verscheen het beeld:
een smal geplaveid straatje, lantaarns opgehangen als sterren, kleurrijke gevels, ramen versierd met papieren slingers en boven een deur een lichtgevende rood-gouden ster.
Rudolf fluisterde:
— "Noord-Italië. Vlakbij de bergen. Ze hebben een manier om de winter te vieren die klinkt als een zacht gefluister."
Pipette was verwonderd.
— "Het lijkt wel een sprookje..."
Groubelin wees naar verschillende kleine marktjes die onder de arcades stonden opgesteld.
— "Ambachtslieden. En kijk daar eens..."
Op een tafel, te midden van andere winteraccessoires, lag een muts.
Geen feestmuts of een extravagante sneeuwhoed.
Een elegante muts. Met een kabelpatroon.
Zandkleurig, beige, crème... lastig te zeggen.
Eenvoudig, maar zo mooi dat het leek alsof hij de winter vertelde met slechts één kleur.
Ludo knipperde met zijn ogen.
— "Het lijkt alsof iemand hem heeft gebreid... met veel geduld."
De muts trilde in de lichtkring, alsof hij wist dat hij bekeken werd.
Toen, net als de oorwarmers voor hem, stak hij de grens over.
Hij landde voorzichtig op de tafel, vlakbij het kleine kaarsje van Sint-Lucia.
Pipette nam hem in haar handen.
Hij was zacht als een bemoedigend woord, stevig als een goed voornemen en warm als een menselijke aanwezigheid.
Rudolf kwam dichterbij.
— "Mensen leggen zoveel liefde in hun handen... Ik voel in deze muts een kalm licht. Een licht dat ons zou kunnen helpen het licht van de Kerstman terug te vinden."
Het Italiaanse licht doofde langzaam uit,
en liet een geur van hout, sinaasappel en menselijke warmte achter in de lucht.