De zachtheid van de bivakmuts omhulde Pipette nog steeds toen de poort opnieuw oplichtte.
Deze keer was het licht noch goud, noch wit, noch zilverkleurig.
Het was bleekroze, als de weerspiegeling van een kaars achter een bevroren raam.
Groubelin fronste zijn wenkbrauwen, geïntrigeerd door die zo delicate gloed.
Rudolf naderde op zijn beurt met een respectvolle traagheid, alsof hij een emotie herkende.
— "Het is een licht van rust", fluisterde hij.
"Het komt van de mensen... wanneer ze proberen uit te rusten."
Het beeld vormde zich langzaam, als een herinnering die zachtjes terugkeert.
Een klein geplaveid straatje, stil.
Vakwerkhuizen versierd met dennentakken.
Een Elzasser markt, maar laat op de avond bekeken, wanneer de menigte weg is.
De lichtjes leken er zachter, bijna meditatief.
En in het midden van dit alles...
een etalage.
Een minuscuul winkeltje met witte gordijnen, waarvan het licht ademde als een trage zucht.
Op de planken: kaarsen, zijdezachte stoffen, katoenen kussens.
En, in het midden neergezet, een voorwerp dat de elfjes nog nooit hadden gezien.
Een slaapmasker.
Lichtbeige, eenvoudig, van een diepe zachtheid.
Rudolf boog zachtjes zijn hoofd.
— "Mensen dragen dit om hun gedachten te kalmeren voordat ze gaan slapen.
Ze noemen deze stof... een slaapmasker.
Het is een voorwerp van rust.
Van vrede.
Van innerlijke stilte."
Pipette bekeek de etalage met een eerbied die ze niet kon verklaren.
— "Het lijkt wel alsof... de menselijke nacht zacht is", fluisterde ze.
Ludo knikte, geraakt door het tafereel.
— "Misschien hebben we ook wat rust nodig om onze reis voort te zetten.
We kunnen niet naar het licht rennen zonder te leren ademen."
Alsof hij hem antwoordde, trilde het masker in de halo en zweefde toen zachtjes door de poort.
Het landde op een stapel kussens in het atelier en verspreidde een geur van katoen en sereniteit.
Pipette nam het in haar handen en haar hele hart leek tot rust te komen.
Groubelin glimlachte, gerustgesteld.
— "Misschien leeft de magie van de Kerstman niet alleen in de feestdagen...
maar ook in de rust.
In de stilte.
In het goed voor jezelf zorgen."
Rudolf fluisterde zachtjes:
— "Dit is een fragment van menselijke vrede.
En het zal ons van pas komen.
Want de volgende stap vereist moed...
en kalmte."
De poort pulseerde.
De nacht was diep.
Maar ze was niet langer beangstigend.