De sneeuw hield haar adem in rond het atelier.
Het portaal schitterde met drie verweven lichten: zilver, amber, zachtroze.
Alsof drie menselijke tradities samen fluisterden.
Groubelin observeerde hoe het licht trilde.
Hij begreep dat deze flitsen uit de mensenwereld geen losse aanwijzingen waren, maar fragmenten van een pad.
Pipette trok de capuchon over haar hoofd.
Ze hield de gebreide muts tegen haar hart, het nachtmasker stevig in haar hand.
Deze voorwerpen waren niet langer vreemd: ze ademden een menselijke warmte uit, een nieuwe bescherming.
Rudolf legde zijn snuit tegen het portaal.
"Iemand moet naar binnen.
Niet om er helemaal doorheen te gaan… maar om de richting van de verdwenen muts te voelen."
Pipette gaf een teken.
Ze beefde, maar haar blik straalde van een rustig licht.
Ze stapte naar voren.
Eén stap.
Toen een tweede.
De wind tilde haar zachtjes op, als een onzichtbare hand uit een andere wereld.
Ze hoorde toen een stem die bestond uit duizend stemmen:
kaarsen, kinderlach, breiende handen, geduldige tradities.
"Ga nog verder… het licht wacht op je."
Een rode draad gleed levendig tussen haar vingers door.
Warm, levend.
Pulsierend als een hart.
Toen ze uit de halo terugkeerde, legde ze deze draad in de hand van Rudolf.
"De muts van de Kerstman is dichtbij… maar hij heeft meer menselijk licht nodig. Meer warmte."
Rudolf boog zijn hoofd.
Het einde naderde.
De draad was aan zijn terugkeer begonnen.