De nacht die maar niet wilde eindigen
Het atelier was in diepe duisternis gehuld.
De elfen hadden alle voorwerpen uit de mensenwereld om zich heen verzameld:
zachte oorkleppen,
een muts met kabelpatroon,
een beschermende bivakmuts,
een rustgevend slaapmasker.
Ze hoopten dat hun warmte de magie weer tot leven zou wekken.
Maar er bewoog niets.
De lichtgevende muts bleef donker,
de poort straalde nauwelijks nog,
het Magisch Kompas trilde zwakjes.
Zelfs Rudolf leek ongerust.
Een ademtocht uit de verte
Pipette klemde de muts in haar handen vast.
Ludo drukte zijn voorhoofd tegen de bivakmuts.
Groubelin prevelde wat bemoedigende woorden.
Toen, in die ijzige stilte,
trilde er iets.
Eerst onwaarneembaar.
Toen een beetje duidelijker.
Een lied.
Zacht.
Aarzelend.
Alsof het door meerdere stemmen werd gedragen.
Een menselijk lied.
Het licht keert altijd terug
De poort huiverde,
toen lichtte het weer zachtjes op,
als een vermoeide ster die weer op adem komt.
De kaars van Sint Lucia ging uit zichzelf weer aan.
De rode draad trilde alsof hij werd doorstroomd met warmte.
Pipette voelde de tranen in haar ogen opwellen.
Rudolf fluisterde ontroerd:
"Het menselijk licht herleeft altijd.
Eén lied, één gebaar is genoeg,
één vleugje hoop...
en de magie kan terugkeren."
De elfen keken elkaar aan.
Het einde was nabij.
En dankzij de mensen,
keerde de hoop terug.