Toen de drie dappere kleintjes terugkeerden naar het atelier, nog steeds in de ban van de vreemde gedachten die de afdruk in de sneeuw had achtergelaten, verloor Groubelin bijna zijn evenwicht. Zijn voet was tegen iets aangestoten dat daar midden op de grond lag. Hij keek naar beneden en ontdekte een lichtgevende tablet, als bij toverslag achtergelaten.
Het scherm gloeide in de ochtendschemering.
Er stond een pagina open, bruisend van kleuren en vormen die ze nog nooit eerder hadden gezien.
Beelden schoven langzaam voorbij: mutsen, nog eens mutsen, in alle texturen en alle tinten. Bovenaan het scherm verschenen onbekende woorden, mysterieus en elegant:
"QUELLO – Jouw stijl. Jouw muts."
De elfjes kwamen dichterbij, eerst met kleine stapjes, alsof de tablet elk moment kon wegvliegen. Pipette boog zich voorover, gefascineerd door de veranderende lichtreflecties op het scherm. Ludo sperde zijn ogen wijd open, zijn oren trilden. Groubelin bekeek het object alsof het een kostbaar artefact was dat uit een andere wereld was ontsnapt.
"Wat is dat?" vroeg Ludo met een bijna trillende stem.
"Het lijkt wel… een magische menselijke catalogus," antwoordde Pipette vol verwondering.
Ze liet voorzichtig een vinger over het scherm glijden. De beelden gleden voorbij als water.
"Met… honderden mutsen?!" riep Groubelin met wijdopen mond uit.
Hun harten klopten in het ritme van de voorbijschuivende beelden. Toen bevroor het scherm op één muts. Rood, zacht, perfect rond. De exacte kleur. De exacte vorm. Zelfs het vleugje magie dat eraan leek te kleven.
Pipette hield haar adem in.
"Het is hier," fluisterde ze voordat de emotie te groot werd. "Dit is QUELLO. De muts moet hier zijn!"
Een rilling trok door de drie elfjes.
Voor het eerst sinds het begin van hun zoektocht kreeg de hoop gestalte.
De Quello-kerstkalender gaat morgen verder, met een aanwijzing die wel eens alles zou kunnen veranderen.