🎄 Dag 8 — Een licht dat niet van ons is

Die nacht deed geen van de elfen een oog dicht.
Er stond iets te gebeuren, iets wat ze nog niet konden benoemen. Een opening. Een doorgang. Een verwachting die bestond uit stilte en licht.

Toen de wintermaan haar hoogste punt bereikte, trok er een vreemde glinstering door het atelier.
De tablet — die een van de geek-elfen op een werkbank had laten liggen — begon zachtjes te trillen.
Rondom het apparaat vormde zich een gouden aura, een aura dat leek te geuren naar kaneel, sinaasappel en honing.

Ludo kwam dichterbij, een beetje bevend.
— "Het is weer die geur van de mensen... maar hij... is minder beangstigend dan gisteren."

Pipette legde een vinger op de rand van het scherm.
Het beeld veranderde onmiddellijk.

De elfen ontdekten een verlichte wereld:
versierde huizen, lichtbogen die voor de ramen hingen, kramen vol stoffen en mutsen, en voorbijgangers in kleurrijke jassen die zich door een markt vol geluid en warmte bewogen.

Groubelin slaakte een klein zuchtje van verbazing.
— "Het lijkt op... een markt... maar niet zoals de onze."

Rudolf kwam voorzichtig dichterbij.
Het licht van zijn neus reflecteerde in het scherm.
— "Dat is een Weihnachtsmarkt. Een kerstmarkt. Erg populair in Duitsland en diverse buurlanden. Mensen vieren daar het licht, de kou en de warmte van het hart. Misschien is onze rode draad daar wel langsgekomen."

Pipette voelde iets opspringen in haar binnenste.
De mensenwereld was zo levendig, zo schitterend, zo diep verweven met tradities. Elk raam leek een verhaal te vertellen, elk lichtje droeg een bedoeling in zich.

En plotseling, te midden van al dat gefonkel, zag ze het.

Een muts.
Een heel felrode muts...
Maar dat rood was niet onbeweeglijk: het knipperde zachtjes, alsof het ademde.

De elfen verstijfden.

Ludo sprong achteruit.
— "Aaaaaaah! Het lijkt wel of hij bezeten is!"

Groubelin, gefascineerd, was niet bewogen.
— "Of... van binnenuit verlicht."

Rudolf glimlachte welwillend.
— "Dat is geen zwarte magie. Het is een menselijk voorwerp. Maar het draagt een licht. En via het licht worden de boodschappen tussen onze werelden verstuurd."

Voor de eerste keer hadden ze een echt spoor.
Geen draadje, geen geur, geen subtiel spoor.
Maar een voorwerp.
Een muts die licht gaf.

En die hen iets leek te willen vertellen.